Samen de strijd aan

Geschreven door Nicky

Zondag 3 december; een graat of 0 met een gevoelstemperatuur van -5. Rond een uur of 12 ‘s middags kom ik thuis met de kids en zie ik Maartje al op de bank liggen. 'Moest jij niet voetballen?' vroeg ik. 'Ik ben eerder opgehouden omdat ik constant dubbel zag tijdens de wedstrijd', zei ze. Het begin van…
Nu zijn we ondertussen alweer bijna 4 maanden verder en wat er allemaal in die tijd is gebeurd, had ik toen op die zondagmiddag echt niet gedacht. Welke rollercoaster zijn we nu weer in beland?

Maar goed; ondertussen is Maartje begonnen met het schrijven van deze mooie blog en dat doet ze echt super. Ze kan het lekker van zich afschrijven en neemt dan ook echt even rust. Ook handig zodat we niet elke keer alles uit hoeven te leggen. De mensen die willen weten hoe het zit, kunnen de blog lezen. Er is in zo’n korte tijd zoveel gebeurd dat we het zelf ook af en toe niet meer weten. Het kost ook veel energie om het verhaal tekens weer te vertellen. Ze vroeg laatst aan mij of ik misschien ook een keer de behoefte had om een stukje te schrijven voor haar blog. Ik dacht in eerste instantie: 'Maar ik heb toch niks, het gaat toch over jouw, dus waarom zou ik dat doen?' Maar misschien is het wel goed voor mij om ook eens van me af te schrijven. Dit doe ik namelijk niet zo vaak en ik merk dat het de laatste weken steeds drukker wordt in mijn hoofd, door de rollercoaster waar we momenteel in zitten. In grote lijnen heeft Maartje het natuurlijk al super opgeschreven wat er nu precies allemaal aan de hand is, voor zover dit precies kan zijn. Dus over het medische gebeuren, daar gaan we het niet te lang over hebben.

Waar ik het wel over wil hebben, is wat er ondertussen rondom Maartje's ziekte (vind ik nog steeds zo raar klinken) gebeurd en hoeveel mensen er aan ons denken of iets voor ons willen doen. De kaarten, bloemen of andere cadeaus die we allemaal gekregen hebben, dat is echt niet normaal en super lief. Het leek net of wij Bloemisterij Vlemmix hadden overgenomen. Daarover gesproken: De bloemen van Vlemmix kwamen wel het beste uit de test en bleven het langst mooi, dus dan weten jullie dat ook weer!
Ook leek het net of we een abonnement hadden bij Hello Fresh of Tafeltje Dekje. Iedereen kwam aan met een zelfgemaakt soepje, pastasaus of iets anders. We voelden ons af en toe zelfs wat bezwaard om het aan te nemen, maar nee nee dan werd er gezegd: 'Dit is het minste wat we kunnen doen'. Nu bijna 4 maanden later wordt er nog met regelmaat iets gebracht en dat is natuurlijk super lief en lekker! 
Maar ook onze beide ouders... Hoe vaak we daar al extra hebben mogen eten, of ze iets lekkers komen brengen. Dat is voor ons (en vooral voor mij) super fijn, aangezien ik niet echt een keukenprins ben. Het is nu toch iets meer op mijn 'bordje' terecht gekomen, nu de keukenprinses af en toe uit de running is.
Het is niet dat ik niks kan, maar als er aangeboden wordt om te komen eten of dat de was wordt gedaan tja….. dat is nu in deze periode wel fijn en wat makkelijker.

Wat ook echt fijn is; de Whatsgroep: 'Speelmiddag Jacky & Lev'. Deze is tot stand gekomen nadat veel vrienden zeiden: 'Als jullie weg moeten of iets dergelijks, dan breng ze maar'. Zo gezegd zo gedaan en er zijn ondertussen al 10 lieve vrienden waar Jacky en Lev met veel plezier op woensdag en vrijdagmiddag gaan spelen. We hebben een planning gemaakt zodat iedereen weet wanneer ze deze 2 lieve kinderen op bezoek krijgen. Maar we kunnen er uiteraard ook nog voor kiezen om ze toch lekker thuis te houden.
Zo zie je maar weer, iedereen wil wel wat doen en dat is echt super fijn.

Ondertussen weten Lev en vooral Jacky echt wel dat mama ziek is, maar ja in hoeverre vertel je dat je kinderen? Je hoeft echt niet alles te vertellen, want ze horen en onthouden zelf ook al veel, daar ben ik wel achter gekomen. Jacky weet in ieder geval dat mama een balletje in het hoofd heeft en dat ze niet mag autorijden omdat ze dan alles omver rijdt. Of dat mama moe is en wat meer moet slapen. Lev daar in tegen weet dat mama ooit naar het ziekenhuis moet, maar grotendeels vindt hij het belangrijker dat hij zijn graafmachine, loader en kiepwagen altijd binnen handbereik heeft. Dat is dan ook wel weer grappig en een goede afleiding voor ons beide. Het leven gaat toch gewoon door met kinderen van 2 en 4 jaar.

En zelf? Hoe gaat het met jou? Kun je het allemaal nog bolwerken? Het is toch niet niks…..
Deze vragen krijg ik regelmatig. Nou... Ik heb samen met Maartje wel al wat meegemaakt in de jaren dat we elkaar kennen en daar zijn we alleen maar sterker van geworden (kijk maar naar onze 2 prachtige kinderen). Maar als je eigen vrouw ziek is, dat is wel eventjes wat anders. Ik wil het voor iedereen goed doen, maar dat is al ooit moeilijk, laat staan nu. Dus al mijn 'organisatie groepjes' toch maar op een laag pitje gezet en alle focus naar het gezin. Want zoals iedereen het ook zegt; dát is nu het belangrijkst en daar hebben ze gelijk in. Maar is toch raar omdat je normaal graag overal bij bent, als ik ergens voor ga, is dat voor de volle 100%. Maar goed, het zal de komende tijd ook wel allemaal doorgaan zonder mij en dat moet ik dan ook maar geloven. Verder probeer ik toch in het weekend af en toe wat afleiding te zoeken en samen met het gezin wat te doen of met vrienden een lekker potje bier aan de keukentafel te pakken. Echte druktes zoek ik nog niet altijd op, ook misschien omdat je dan weer moet vertellen hoe het met Maartje of mij gaat. Er zijn de laatste tijd zoveel veranderingen geweest, waardoor je af en toe geen zin hebt om dit weer opnieuw uit te leggen, hoe goed iedereen dit ook bedoeld. Dan is deze blog wel handig, zo kan iedereen lezen hoe het gaat en wat de status is.

Ook een dikke sjapoo voor mijn baas en bazin, die hebben al vanaf het eerste uur gezegd: 'Neem de tijd die nodig is en ben er voor Maartje'. Maar zelf vind ik het elke keer toch lastig om te zeggen dat ik weer weg moet óf dat we weer slecht nieuws hebben gehad en ik liever even thuis blijf bij mijn gezin. Het is druk op het werk en er zijn een paar collega's meer met verzuim, dan voelt dat niet altijd even fijn. Ik ben namelijk toch niet ziek?. 

Maar.... Kort samengevat gaat het naar omstandigheden goed met ons, een groot gedeelte hebben we zelf niet in de hand. Maar alle hulp die we krijgen (op wat voor manier dan ook) van vrienden, familie en werk doet ons zó goed! Daarnaast geeft het ons wat meer rust om door deze periode heen te komen.
We gaan samen deze strijd aan, welke kant hij ook op mag gaan!

Tot zover de blog van mij!

Groetjes Nicky