Hotel ETZ

Dinsdag rond de middag word ik gebeld vanuit Tilburg. Ik mag naar het ETZ komen voor een opname van minimaal 1 nacht. Wat spulletjes gepakt, Nicky gebeld op zijn werk en rond 2u naar het ziekenhuis.

Woensdag krijg ik de meeste onderzoeken; een CT-scan, 2 onderzoeken bij de oogarts, meerdere neurologen komen aan bed en een lumbaalpunctie. De oogarts was positief, mijn ogen zijn zichtbaar verbeterd na de bestraling. Dit merk ik zelf ook, want ik heb sinds de bestraling geen bril meer nodig gehad. De verbetering kan komen door het medicijn (dexamethason) wat ik tijdens de bestraling heb gekregen om de ophoping van vocht in de hersenen te verminderen óf door de bestraling zelf. Dat zal de komende tijd duidelijk worden. Woensdagavond krijgen we gelukkig al de uitslag van de CT-scan. Goed nieuws: er zijn geen afwijkingen gevonden in mijn borstkas en buik. Opluchting... Helaas mag ik nog niet naar huis, met name de uitslagen van de lumbaalpunctie (afgetapt hersenvocht) zijn nog van belang. Daarnaast willen ze me ter observatie in het ziekenhuis houden. Balen, ik vind het lastig dat ik zo ineens ben weggegaan thuis en de kindjes steeds vragen waar mama is... Maar wat moet, dat moet. 

Donderdagochtend het zoveelste buisje bloed afgenomen en daarna bezoek gehad van lieve vriendin Marlies. Ik heb een park gevonden in de buurt van het ziekenhuis, waar we even zijn gaan wandelen. Rond de middag komen ons pap en mam langs met wat spulletjes en mijn eigen kussen, fijn, want de afgelopen nachten waren niet zo best. Aan het eind van de middag wéér bloedafname, urineonderzoek en nog een bezoekje van de internist. 1000 vragen heb ik de afgelopen dagen gehad. Mijn gevoel zegt dat het nog steeds onduidelijk is voor de artsen. Dat blijkt ook later tijdens het gesprek met de neuroloog. Er zijn speculaties, maar het is toch wachten op alle resultaten van het hersenvocht, dit kan nog een week duren. Is het dan nog niet concreet, dan moet er toch een biopt komen van het weefsel. Ik blijf waarschijnlijk opgenomen totdat er een diagnose is. Hier ben ik even behoorlijk chagrijnig van, ik voel me te fit voor een ziekenhuisbed en stilzitten is niet mijn ding. 
Nog even een positieve noot aan dit verhaal: ik krijg 6x per dag heerlijk eten en tussendoortjes ;)

Vrijdagochtend: Lekker bakje koffie. Een bezoekje van internist nr.2 en weer bloedprikken. Ik mag na veel aandringen bij de verpleging, dit weekend met 'verlof' (moeders mag uit de bajes). Maandagochtend weer terug. Nicky en de kinderen komen me vanmiddag ophalen, zo blij dat ik ze weer kan knuffelen!
Fijn weekend allemaal, genieten van elkaar :)